Jongensliefde is een wereldwijd verschijnsel dat bij elk geslacht, elk ras,
elke nationaliteit, elke leeftijd, elke godsdienstige overtuiging en elke wereldbeschouwing
kan voorkomen. Jongensliefde is een bijzonder soort socioculturele verhouding
tussen mensen. Jongensliefde heeft altijd bestaan, is er nu nog en zal steeds
blijven bestaan.
Jongensliefde bevindt zich seksueel-wetenschappelijk gezien in de kategorie
'pedofilie'. Als jongensminnaars kunnen we enkel voor onszelf spreken: feministische
stellingen zullen hier niet behandeld worden. Wij willen het hier noch over
de liefde van vrouwen voor jongens hebben, noch over de liefde van mannen voor
meisjes. Dit manifest verklaart de liefde tussen mensen van het mannelijke geslacht.
Als jongensminnaars nemen we afstand van de huidige problematiek rond 'seksueel
misbruik van kinderen en jongeren'. Wij verzetten ons tegen een discussie, die
op generlei wijze differentieert tussen de verschillende soorten intergenerationele
seksuele verhoudingen.
Dit manifest drukt de mening van zijn auteur uit. 'De' jongensminnaar bestaat
niet. Ook onder jongensminnaars zijn er evenveel verschillende meningen als
mensen!
Dit manifest werd geschreven voor alle jongensminnaars, hun vrienden, jongens-vrienden
en vriendinnen. Verder voor alle kinderen die met deze problematiek geconfronteerd
werden of nog zullen worden. Het is bestemd voor ouders, opvoeders, leraars
en voor iedereen die beroepsmatig of privÈ met kinderen en jongeren te
maken heeft. Hopelijk wordt het gelezen door hen die als therapeut met kinderen
en jongeren, en ook met jongensminnaars te maken hebben. Verder, mocht u een
onbevooroordeelde geest behouden hebben, wil dit manifest een studie brengen
in de moeilijke materie van 'jongensliefde'.
Dit manifest hoopt een bijdrage te zijn tot de vorming van ieders eigen oordeel.
We willen niemand ertoe overhalen om onze mening in dit debat over te nemen,
maar we willen ons standpunt uiteenzetten en in het debat inleiden.
Het debat rond seksualiteit tussen verschillende leeftijdsgroepen, in het bijzonder
tussen kinderen en volwassenen, is qua argumentatie in een impasse geraakt.
Het gesprek tussen de belanghebbende partijen vindt niet meer plaats. Een eenzijdige
schuldtoewijzing van de zelfverklaarde kinderbeschermers aan jongensminnaars
heeft de grenzen overschreden die roddel van vermeende waarheid scheiden. Een
eeuwenlang heersende repressieve seksuele moraal levert hiertoe de voedingsbodem.
Aangezien de kinderseksualiteit taboe werd verklaard, ontwikkelde zich in het
bewustzijn van de mensheid de gedachte dat er niet zoiets bestaat als kinderseksualiteit.
Dit taboe werd sinds Sigmund Freud doorbroken, maar sindsdien werd geprobeerd
om de pas ontdekte kinderseksualiteit door wetten en verboden te kanaliseren.
Bestaande repressieve machtsstrukturen in de volwassene-kind relatie, werden
uitgebreid tot de seksualiteit. De volwassenenmaatschappij schrijft het kind
voor hoe het met zijn/haar seksualiteit moet omgaan. De poging om met straffen
en verboden op te voeden brengt het innerlijk van het kind in een conflictsituatie
die traumatische gevolgen kan hebben. De discrepantie tussen de eigen verlangens
en de sociale bestraffing van die verlangens laat het kind niet toe om een gezonde
seksualiteit te ontwikkelen; dit leidt ook op volwassen leeftijd tot psychische
vervolgschade.
Zo is dit manifest enerzijds de poging om een licht op de zaak te werpen, anderzijds
een bijdrage om kinderen en volwassenen te bevrijden van een seksuele moraal
die ongeldige premissen stelt. Met het oog op de sociokulturele positie van
de jongensminnaar zal ook worden geprobeerd om ethische grondregels te formuleren,
in het bijzonder regels waarin ingegaan wordt op de rechten van de jongen en
de verantwoordelijkheden van de jongensminnaar.
Jongensliefde laat zich niet herleiden tot het seksuele aspekt van een relatie.
Seksualiteit speelt in een jongensliefde-relatie dezelfde rol als in om het
even welke intermenselijke relatie. Zij kan dus niet afwezig, enkel latent aanwezig
of expliciet aanwezig zijn. Een relatie die enkel uit seksueel contact bestaat,
valt niet helemaal onder de noemer 'jongensliefde', daar dit begrip veel mÈÈr
omvat.
Een jongensminnaar streeft naar een vriendschappelijke, innige relatie met een
jongen. Dit houdt niet noodzakelijk seksuele omgang in, noch sluit het die noodzakelijk
uit. De jongensminnaar ziet de beminnelijkheid van de jongen niet in de eerste
plaats in zijn lichaam of in zijn rol als seksueel objekt -dit kan al dan niet
aanwezig zijn- maar wel in zijn wezen. Vooral het 'kinderlijke' of 'jongensachtige',
dat eigen is aan het wezen van de jongen, werkt fascinerend op de jongensminnaar.
Een jongensminnaar probeert een kind zoveel mogelijk af te schermen van negatieve
invloeden en van om het even welke fysieke of emotionele schade.† Een jongensminnaar
zal zich binnen een relatie niet bedreigend opstellen en agressief noch zelfs
gewelddadig gedrag vertonen. *Natuurlijk kunnen deze strategieÎn nooit
volledig uitgesloten worden. *Zij beantwoorden echter niet aan het hier verdedigde
beeld van de jongensminnaar en zijn echt onaanvaardbaar.
De aantrekking tussen een jongen en een jongensminnaar is meestal wederzijds.
De jongen voelt zich aangetrokken tot een volwassene die hem ernstig neemt en
respectvol behandelt. De vernederende machtsstrategien en verboden -maar al
te dikwijls gangbaar in volwassene/kindrelaties- spelen in een jongensliefderelatie
geen rol. Hier beleeft de jongen zichzelf als persoonlijkheid, die een eigen
mening, een eigen verleden en vooral een eigen, serieus genomen identiteit binnen
een sociaal weefsel mag hebben. Zijn mening wordt ernstig genomen en niet als
onrijp van de hand gewezen. Zijn wezen zowel als zijn lichaam worden in hun
heelheid waargenomen, niet als dingen die nog in wording zijn, ontwikkelingsfases
op weg naar de volwassenheid.
In de huidige maatschappij wordt een kind dikwijls beschouwd als iemand die
moeten groeien om een persoon te worden. Zijn bestaan wordt enkel beschouwd
als schaalmodel voor een later te bereiken totaliteit. Het kinderlijke wezen
wordt gekneed en gevormd door de standaarden die de volwassenen stellen. Ongewenste
of ongepaste persoonlijkheidskenmerken worden door het 'opvoedings-' en onderwijsproces
weggewerkt.
In een jongensliefde-relatie gaat de oudere partner op het kinderlijke wezen
in, hij voedt het en probeert het niet in een korset te persen. Deze aanvaarding
van het eigen karakter ervaart de jongen als weldadig en iets heel speciaals.
Hij kan zich ontplooien en groeien want hij wordt als persoonlijkheid en partner
ernstig genomen.
Hoewel de volwassen partner zich steeds in de positie bevindt om macht uit te
oefenen op het kind, spant de jongensminnaar zich in om machtsverhoudingen binnen
de relatie geen kans te geven.† Dan nog moet de jongensminnaar zich bewust
zijn van het feit dat er een struktureel machtsonevenwicht voorkomt in om het
even welke volwassene/kindverhouding. Er kunnen zich situaties voordoen waar
hij dit onderwerp moet bespreken met zijn partner. *De voortdurende zelfreflectie
behoort hiermee tot het innerlijke wezen van een jongensliefde-relatie.
Het recht van de jongen op een ongestoorde ontwikkeling van zijn persoonlijkheid
en seksualiteit moet elke jongensliefde-relatie kenmerken en doet dit ook. Fysieke
of psychologische druk zijn een inherente inbreuk tegen dit recht. Verder kan
ook elke beperking op de verdere ontwikkeling van de persoonlijkheid van de
jongen en elke beperking om zijn seksualiteit onbezwaard en met genot te beleven
als inbreuk op dit recht beschouwd worden. De jongensminnaar heeft de verantwoordelijkheid
om de relatie volgens de wensen en eisen van de jongen aan te houden. Hij heeft
ook de verantwoordelijkheid om vragen te stellen en met aandacht naar de jongen
te luisteren. Het belangrijkste gebod van de jongensminnaar blijft het recht
van de jongen op autonome ontwikkeling.
De jongen heeft het recht om beschermd te worden tegen misbruik, zowel van lichamelijke
als van psychische aard. Wordt een jongen echter verboden om van zijn recht
op een liefdevolle relatie en op het ervaren en beleven van de eigen seksualiteit
gebruik te maken, dan is dat evenzeer misbruik. Ook hier zijn de rechten van
de jongen onvervreemdbaar!
Wij eisen het recht op eigen seksualiteit, zowel voor jongens
als voor jongensminnaars.
Wij eisen het heroverwegen van een seksuele moraal, die elementaire mensenrechten
met de voeten treedt omdat zij zowel kinderen als degenen die hen liefhebben
ontzegt om zelfs maar te denken aan enige seksuele intieme omgang.
Wij eisen, dat geen enkele door medische, psychologische of religieuze vooroordelen
gekleurde instelling tegen de seksualiteit van het kind deel zal uitmaken van
een nieuwe seksuele moraal.
Wij eisen, dat zowel jongensminnaars als kinderen in het huidige debat rond
seksualiteit tussen volwassenen en kinderen betrokken worden. Momenteel nemen
"experten" deel aan het debat, die hun kennis van intergenerationele
seksualiteit uit boeken en statistieken halen. *Het is van essentieel belang
dat zij die direct belang hebben bij het debat er ook bij betrokken worden.
Het klinkt ongelooflijk: mensen verdedigen de belangen van een leeftijdsklasse
zonder deze leeftijdsklasse gevraagd te hebben of zij zo'n verdediging wel nodig
vinden en aanvaarden.
Wij eisen ons recht op vrije meningsuiting in de media. Daar momenteel vooral
het internet als platform voor jongensminnaars onder schot staat, eisen wij
dat ook jongensminnaars gelijke rechten met alle deelnemers op internet wordt
toegestaan: zolang niets illegaals wordt gepubliceerd -*ttz. zolang niet de
inhoud van een meningsuiting zÈlf strafbaar is- mogen internet-pagina's
van jongensminnaars en over jongensliefde niet willekeurig afgesloten en gecensureerd
worden.
Wij eisen de mogelijkheid om in een repressieloos en open formu met jongensminnaars
onder elkaar te kunnen communiceren. Discussie, ondersteuning en het gevoel
van verbondenheid zijn belangrijk, want enkel zo kan een seksuele ethiek besproken
worden. De afgezonderde jongensminnaar zal eerder een gevaar vormen voor jongens
dan degene die zich in een regulatieve gemeenschap opgenomen voelt.
Onze belangrijkste eis is het heroverdenken van het beeld van het kind in de
maatschappij. Zolang een kind niet als zelfstandige persoonlijkheid wordt ernstig
genomen, zolang is het op "verdedigers" aangewezen van zijn "eigen
belang" en zolang zal het zijn eigen persoonlijkheid en zijn seksualiteit
niet vrij kunnen ontplooien.
*vert.: deze zin komt enkel voor in de duitse versie.
1997 door jay_h, vert. uit het Duits door steph
met dank aan ahs/green/Red Baron/ vele jongensminnaars bij wie ik inspiratie
vond.
Dit manifest mag en moet vrij verspreid worden. Links erheen of opname in eigen
paginas zijn welkom, maar alsjeblieft met vermelding van de auteur.
send comments to jay_h
(i'd like to ask the translator to contact me, since there are
some problems with dutch font, as you may have noticed! jay_h)